Επί μισό αιώνα υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για τους αρχιτέκτονες, για την αριστερά της διαρκούς ανανέωσης και της ακατάπαυστης αναθεώρησης των κάθε είδους δογμάτων, για τους αγώνες για τη κοινωνική χειραφέτηση, για την ισότητα των φύλων, για τη διεθνιστική αλληλεγγύη.
Ανεξάντλητα εφόδιά της, προγονικές και γονικές καταβολές αγωνιστικότητας και ήθους, μια ιδιαίτερη καλλιέργεια, πνευματική και ηθική, με ένστικτο διεισδυτικό, με ψηλό ηγετικό ανάστημα και ανιδιοτέλεια, με ισχυρή αποφασιστικότητα αλλά και ιδιαίτερη αίσθηση μέτρου και ορίων, με απαίτηση να αναμετριέται ανεβάζοντας ακατάπαυστα τον πήχη, αλλά και με πηγαία κατανόηση και τρυφερότητα για το ταπεινό.
Γεννήθηκε στις 25 Οκτώβρη του 1947 στο Ρέθυμνο όπου έζησε μέχρι την εισαγωγή της (5η) στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ.
Στεφανωμένη «με το φωτοστέφανο της ποίησης» που από πολύ νωρίς διέκρινε σ’ αυτήν ο δάσκαλός της Νίκος Εγγονόπουλος, διέσχισε σταυροδρόμια πολλαπλών διαδρομών ζωής, προσφέροντας έμπνευση και αναφορά σε όσους την περιέβαλλαν.
Συνέχεια ανάγνωσης “Η Ελένη Πορτάλιου έφυγε από κοντά μας στο ξημέρωμα της Τρίτης, 2 Ιουνίου. Η πολιτική της κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα, ώρα 11:30, στο 1ο Κοιμητήριο Αθήνας”